Το δυστυχισμένο σπίτι

Μια φορά και ένα καιρό:
Σε ένα τόπο μακρινό και κρύο, σε ένα σπίτι φαινομενικά ήρεμο και γαλήνιο…κρύβεται μια δυστυχία. Κάτοικοι στο σπίτι αυτό είναι η μητέρα, ο πατέρας, το πρώτο και το δεύτερο παιδί.
Ο πατέρας κυριεύεται μια κακή Αρρώστια. Αλλάζει σε ένα ανθρώπινο τέρας, μόλις κυλήσει στις φλέβες του η Αρρώστια αυτή!
Η μητέρα, μια πολύ καλή μητέρα, παλεύει για τα δυο παιδιά της.
Το πρώτο παιδί, αν και έχει νιώσει χτυπήματα στην πλάτη του της Αρρώστιας του πατέρα, όντας ακόμα μικρός, τώρα ζει με τα δικά του προβλήματα και την αγάπη του. Στον δικό του κόσμο, έχει ξεχάσει τα παλιά και δεν πιστεύει τώρα την μητέρα και το δεύτερο παιδί.
Και τέλος το δεύτερο παιδί ακόμα δεν έχει έρθει αντιμέτωπο με την Αρρώστια… Όμως πλησιάζει η ώρα. Προς το παρόν απολαμβάνει την αγάπη της μητέρας και την τεράστια αδυναμία του πατέρα, εξάλλου και αυτό του έχει κάποια αδυναμία. Είναι ένα παιδί φαινομενικά συνηθισμένο, όμως έχει κρυφά αποθέματα δύναμης και ανεπτυγμένη διαίσθηση.
Η αρχή της γνώσης:
Κάποια στιγμή άρχισε και το δεύτερο παιδί να αντιλαμβάνεται την Αρρώστια που εισχωρούσε στον πατέρα. Αρχικά απλά καταλάβαινε πότε θα έρθει ο πατέρας με την Αρρώστια από την δουλειά. Τότε ένιωθε μέσα του ένα κουδουνάκι που προειδοποιούσε για κάτι κακό που πλησιάζει…όλο και περισσότερο το σπίτι αυτό.
Ενώ το πρώτο παιδί είχε δουλείες με την Πατρίδα εκείνο το διάστημα… Ένα σκοτεινό βράδυ, το δεύτερο παιδί είχε ξαπλώσει για ύπνο και ταξίδευε στην χώρα των ονείρων και οι γονείς ήταν στην κουζίνα. Τότε οι φωνές του πατέρα που χωρίς αιτία έσπασαν την σιωπή και την ηρεμία, και άρχισε η γνώση!
Βήματα εισέβαλαν στο δωμάτιο του παιδιού, βήματα αγωνίας και φόβου. Ακολουθούσαν κι άλλα βήματα, Αρρώστιας και μίσους. Ένα χέρι υψώθηκε και έσπρωξε ένα σώμα, θόρυβος και κακό παντού! Το παιδικό τραπεζάκι, γεμάτο παιχνίδια, έδωσε την μια γωνία του στην πλάτη του σώματος. Εκκωφαντικός θόρυβος απλώθηκε στο δωμάτιο από το σπάσιμο του τραπεζιού και από τα κλάματα των δυο προσώπων που ήταν μέσα στο δωμάτιο. Το τρίτο πρόσωπο είχε πάει στο διπλανό δωμάτιο να συναντήσει τον Ορφέα. Μέχρι να έρθει το ξημέρωμα και να βγει η Αρρώστια από τις φλέβες δεν υπήρχε καμία ανάμνηση από το χτες.
Ο αγώνας:
Από εκείνη την σκοτεινή νύχτα, που το σημάδεψε, το δεύτερο παιδί είχε πάρει το μέρος της μητέρας. Όταν, ανεξήγητα πως, ένιωθε ότι ο πατέρας θα έρθει με την Αρρώστια από την δουλειά πήγαινε στην κουζίνα στην μητέρα για υποστήριξη. Τι βοήθεια μπορούσε να δώσει αυτό το μικρό παιδί? Κι όμως βαθιά μέσα του ήξερε πως η αδυναμία του πατέρα για αυτό ήταν πιο δυνατή από την Αρρώστια. Ήξερε πως ποτέ δεν θα το ακουμπήσει και μάλιστα μπροστά του δεν πείραζε ούτε την μητέρα.
Η μητέρα ήξερε πως ήταν πιο δυνατή από τον πατέρα και την Αρρώστια, φοβόταν όμως ότι αν ξεσπούσε θα μπορούσε να σκοτώσει όχι μόνο την Αρρώστια… Έτσι απέφευγε τις επιθέσεις. Έδινε και έπαιρνε θάρρος και από το δεύτερο παιδί.
Σκόρπιες αναμνήσεις:
v Δώδεκα βαριά κρυστάλλινα βάζα που έφυγαν από το χέρι της Αρρώστιας με στόχο την μητέρα.
v Μια νύχτα, που μητέρα και παιδί κοιμόταν μαζί, η μητέρα μισάνοιξε τα μάτια και είδε…ένα ψυχρό μαχαίρι στο χέρι της Αρρώστιας από πάνω της. Πρώτη σκέψη να μην φωνάξει και τρομάξει το παιδί. Δεύτερη ότι όταν ξυπνήσει το παιδί θα χαθεί στα μονοπάτια του παραλόγου από το θέαμα που θα αντίκριζε. Ο πατέρας έφυγε χωρίς να πράξει…
v Ένα βράδυ που η μητέρα έπλενε τα πιάτα ένιωσε τον πατέρα πίσω της. Με την Αρρώστια στις φλέβες του και το χέρι οπλισμένο με το ψυχρό μαχαίρι δεν αποφάσιζε ακόμα να πράξει. Το δεύτερο παιδί έβλεπε τηλεόραση στο δωμάτιο. Η μητέρα δεν προλάβαινε να φωνάξει. Με τα μάτια γεμάτα Αρρώστια ο πατέρας κοίταζε τον “στόχο”. Γοργά βήματα ακούγονταν από το διάδρομο, όλο πλησίαζαν. Το δεύτερο παιδί εισέβαλε στην κουζίνα και κρεμάστηκε στο σώμα της μητέρας. “Κάνε άκρη”, “ Σε μισώ, είσαι κακός” ήταν κουβέντες παιδιού-πατέρα. Ευτυχώς η Αρρώστια ήταν πιο αδύναμη από την αδυναμία προς το παιδί και το μαχαίρι κατέβηκε. Παιδί και μητέρα έμεινα αγκαλιασμένοι.
v Δυο φορές η μητέρα είχε έρθει στις γέφυρες του ποταμού για να αφήσει τον εφιάλτη αυτόν! Και τις δύο φορές η φωνή δεύτερου παιδιού εισέβαλε στο μυαλό της… “Μη το κάνεις μανούλα. Σκέψου σε ποια χέρια θα μείνω και τι θα απογίνω?”
v Έξω -30 C, νύχτα. Μέσα στο σπίτι άλλο ένα ξέσπασμα της Αρρώστιας. Ένα μαχαίρι αφημένο κοντά στην πόρτα και η μητέρα με το παιδί πρόλαβαν μόνο τα παλτό να φορέσουν. Πήγαν στους φύλακες της πόλης και ο πατέρας πέρασε μια μέρα μέσα στο κλουβί.
v Γενέθλια του δεύτερου παιδιού. Οικογενειακοί φίλοι και τα παιδιά τους παρών, ο πατέρας απόν. Το παιδί έρχεται στην κουζίνα και λέει χαμηλόφωνα “Έρχεται”. Όλοι απόρησαν πως τι ξέρει, όμως η μητέρα το είχε πια συνηθίσει και περίμενε. Σε 10 λεπτά παρουσιάστηκε ο πατέρας με την Αρρώστια. “Μην αρχίσεις, έχω τα γενέθλια μου” είπε μονάχα το παιδί. Ο πατέρας έφυγε χωρίς φασαρία/
Ο αέρας της αλλαγής:
Ένα χαρτί χωρίζει μια τον πατέρα από την μητέρα πια, δεν έχει δικαίωμα να την ακουμπήσει. Όμως ζουν ακόμα κάτω από την ίδια στέγη. Το πρώτο παιδί ακόμα έχει δουλειές με την Πατρίδα, η μητέρα με το δεύτερο παιδί σε ένα δωμάτιο και ο πατέρας με την Αρρώστια στο άλλο. Όμως ένα σχέδιο αρχίζει να φωτίζει τις ζωές της μητέρας και του παιδιού. Πριν το υλοποιήσουν πρέπει να κόψουν όλα τα νήματα που τους κρατούν εκεί.
Έβαλαν τον πατέρα χωρίς την Αρρώστια απέναντι από ένα ζύγι. Στην μια μεριά η θεραπεία και η Οικογένεια και στην άλλη μεριά η Αρρώστια και η μοναξιά. Τι θα διαλέξει? Παρ΄όλο το μίσος και τον φόβο του τελευταίου καιρού, στην καρδιά του δεύτερου παιδιού έκαιγε μια μικρή φλόγα ελπίδας… Το πάθος για την Αρρώστια νίκησε όμως και η μοναξιά εισέβαλε στην ζωή του πατέρα. Μετακόμισε και έμεινε μόνος… “Προδότης” καρφώθηκε στο μυαλό και την καρδιά του δεύτερου παιδιού.
Η απόδραση στην ευτυχία:
Το σχέδιο μπήκε λοιπόν σε εφαρμογή. Μια καρδιά χρυσή, σε έναν τόπο μακριά τους περιμένει! Έχει όλη την αγάπη που χρειάζεται η μητέρα και προσφέρει τον εαυτό του για την άδεια θέση του πατέρα στην καρδιά του δεύτερου παιδιού. Μάζεψαν τα σπασμένα κομμάτια της ζωής τους σε μια βαλίτσα και έφυγαν. Το πρώτο παιδί δεν θέλησε να τους ακολουθήσει, είχε την ζωή του και την αγάπη του.
Η ζωή τους άλλαξε για πάντα, το παιδί άλλαξε όνομα αλλάζοντας έτσι και την ζωή του,ζουν ευτυχισμένοι με τον νέο πατέρα, μακριά από την Αρρώστια…
Αυτοί που μένουν:
Στον τόπο εκείνο μακρινό και κρύο, στο σπίτι εκείνο όμως ήρθαν νέα μητέρα και παιδί. Την θέση του πατέρα έχει το πρώτο παιδί, δυστυχώς εκτός από την θέση πατέρα έχει και τα γονίδια του…Και χειρότερα μάλιστα, δεν χρειάζεται την Αρρώστια για να βγει εκτός εαυτού.
Το πιο άτυχο είναι όμως ότι το νέο παιδί! Ονομάστηκε ακριβώς σαν το δεύτερο παιδί κληρονομώντας έτσι και το ίδιο πεπρωμένο….